Het verhaal van Anne, een cliënte:

Ik dacht dat ik het nou allemaal wel gehad had, dat niemand mij meer kon maken en breken en ik mezelf weer had gevonden…Maar opeens besefte ik me; waarom bleven mij dan nog heftige dingen overkomen? En waarom kon ik mezelf nog zo zwaar en duister voelen? Waarom begon ik ergens weer bang te worden voor mijn eigen gedachtes? Wie of wat heeft mij nog steeds in zijn macht? Al deze vragen brachten mij weer helemaal in de war. Het verleden met alle gevoelens, emoties, pijn, verdriet en onbegrip dreigde de macht weer over te nemen. Het verleden bleef me achtervolgen, wat ik ook deed. Het zware, duistere gevoel lag weer als een deken over me heen. Zal ik dan de rest van mijn leven met deze gevoelens moeten leven? Ik begon echt bijna te geloven dat mijn leven gewoon nooit meer beter zou worden dan dat het was.

Ik had weer hulp nodig. Die gedachte kwam weer in me op. Ik weigerde gewoon om hetzelfde mee te maken met de crisisdienst en GGNet. Maar ik wist dat ik hulp nodig had, iemand die naar me luisterde en me de feiten van het leven vertelde. Ik had al mijn moed bij elkaar geraapt om de eerste stap richting hulp weer te zetten, naar de huisarts gaan. Alleen helaas werd alweer heel snel duidelijk waarom ik dit allemaal niet meer wilde, die eeuwenlange wachtrij en de mensen die je raar laten voelen.

Ik kwam er in februari 2020 en ze vertelde me dat ik er rekening mee moest houden dat het niet eerder dan na de zomervakantie zou worden. Ik werd gek, ik wist dat dit te laat zou zijn, iemand moest mijn beide voeten weer op de grond zetten! 

Via via kwam ik bij Margareth van Praktijk The Source terecht. Ik zal ons eerste telefoontje nooit vergeten. Ze vertelde en beloofde mij dat ik na de zomervakantie nooit meer in psychoses zou komen. Ik verklaarde haar voor gek, ik kon het niet geloven! De energie en rust tegelijkertijd die Margareth overbracht, iemand voor het eerst die mij niet gek liet voelen om wie ik was of om wat ik had meegemaakt. Zonder vooroordelen, veroordelingen en een stempel ergens op te willen drukken. Iemand die eens echt naar mij luisterde. Ik dacht al die tijd dat ik er bijna was maar vanaf hier begon mijn reis eigenlijk pas. We gingen terug naar de kern, naar die wortel die het onkruid nog verder liet groeien. We gingen terug naar het begin, vanaf de geboorte mijn levenspad weer opnieuw bewandelen. Alle hobbels en kuilen werden opnieuw bekeken. Of eigenlijk moet ik zeggen bekeken want na al die jaren was ik zo fanatiek geworden om die hobbels en kuilen weten te omzeilen of weg te stoppen. Nu ging het een keer echt om mij! 

Maar wie was Anne nou eigenlijk? Helemaal niet de persoon die ik dacht dat ik was dus. Ik besefte me onder andere dat ik me had laten overnemen door andermans overtuigingen en dat ik mijn eigen normen en waarden verloren had. Ik moest weer terug naar mijn innerlijke kracht. Margareth leerde mij weer huilen. Iets wat eigenlijk heel normaal is maar helemaal was geblokt door alle woede en frustraties. En inderdaad, ik heb alle pijn en verdriet van toen eruit moeten huilen om door te kunnen gaan, om weer lichter te kunnen leven. Na elke huilbui voelde ik me echt een stukje lichter worden, alsof ik het nu gewoon echt kon loslaten. Ik begon mezelf steeds beter te begrijpen, dingen nu te verklaren. Alsof ik op alles antwoorden kreeg. En ik kwam erachter dat wanneer ik mezelf begreep het me helemaal niet meer interesseerde of de ander dat wel deed. Na al het huilen en dagen vol vreselijke gevoelens, was eindelijk die wortel eruit.  Het verleden had me vanaf nu echt nooit meer in zijn macht. Nu was ik pas echt thuis. Ik heb mijn reis overleefd. Maar ondanks dat weet ik dat ik altijd met mezelf bezig zal moeten zijn omdat die triggers er nu altijd wel zullen zijn, verwerkt of niet. Maar nu weet ik daar mee om te gaan, hoe ik bij mezelf moet blijven en dat ik alleen mezelf nog water hoef te geven en niet meer alleen aan andere om me heen.

Vanaf nu heb ik de regie over mijn leven weer helemaal in eigen handen. Liefs Anne

Recensie van ander client:

“Ik liep al een tijdje bij Dimence maar kwam daar maar niet tot de kern en voelde me daar niet gehoord. Toen ik voor het eerst bij Margareth kwam, was ik een hoopje ellende met heel veel onrust in mij. Margareth luisterde zonder oordeel en ik voelde me voor het eerst weer serieus genomen. 
In het begin vond ik het doodeng, we gingen namelijk naar de kern, naar de oorsprong van wat mij had gemaakt tot wat ik was. Inmiddels ben ik geen grijs muisje meer maar durf ik meer kleur te laten zien aan de wereld. De reis naar jezelf. Ze helpt je in je eigen kracht te gaan staan en vanuit daar te leven. Ze leert je jezelf kennen, met liefde en begrip naar jezelf te kijken en daar begint de hele metamorfose. Haar holistische visie zal ik altijd met me meedragen. 
Ik dacht dat ik verloren was, maar ik moest mezelf even vinden van binnen. Zo ver van huis was ik dus helemaal niet”